" Η μικρή μας πόλη" του Θόρντον Ουάιλντερ

  Ίσως μαι από τις σπουδαιότερες στιγμές της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης η παραουσίαση του κλασσικού έργου του Θόρντον Ουάιλντερ: "Η μικρή μας πόλη". Μια παράσταση που ευτύχησε από τη συνεργασία πολλών παιδιών διαφορετικών ηλικιών που όμως γοητεύτηκαν από το κείμενο και το υπηρέτησαν με μοναδική προσήλωση και συνέπεια. Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά το Μάιο του 2009 για τρεις βραδιές στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης και επαναλήφθηκε το Νοέμβριο του ίδιου έτους στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας με ανανεωμένη σύνθεση, αποσπώντας επαινετικές κριτικές.

    Σας  παραθέτουμε στιγμιότυπα από την παράσταση αλλά και αποσπάσματα από το πρόγραμμα.

Καλησπέρα   σας….

… το έργο μας λέγεται: «Η Μικρή μας πόλη». Το έγραψε ο Θόρντον Ουάϊλντερ. Το έχει σκηνοθετήσει ο Α…ο Β…ο Γ. Τον έχουν παίξει πολλοί ηθοποιοί. Η μικρή μας πόλη  ονομάζεται  Γκρόβερς Κόρνερς. Είναι στη πολιτεία του Νιού Χάμσαιρ στα σύνορα με τη πολιτεία της Μασαχουσέττης….

     Σε αυτή την πόλη σας καλωσορίζουμε απόψε. Με τους ανθρώπους  της  θέλουμε να σας γνωρίσουμε. Ανθρώπους καθημερινούς, απλούς   και τίμιους. Τους πλησιάσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον. Τους παρακολουθήσαμε στις καθημερινές τους διαδρομές. Γελάσαμε μαζί τους και συγκινηθήκαμε.    Αφουγκραστήκαμε τον καημό τους. Τους κάναμε δικούς μας. Τους αγγίξαμε. Τους αγαπήσαμε.  Γίναμε ένα μαζί τους. Ή τουλάχιστον… προσπαθήσαμε.

   Στους δρόμους αυτής της πολιτείας  κάναμε τα πρώτα μας βήματα από  τον περασμένο Φεβρουάριο. Μας ακολούθησαν πολλοί καλοί φίλοι  της ομάδας μας   από παλιά. Περιπλανηθήκαμε στους δρόμους  του Γκρόβερς Κόρνερς πολύ καιρό. Μάθαμε  να ανεβαίνουμε και να κατεβαίνουμε σκάλες, να μπαίνουμε σε κήπους και σε σπιτικά. Και όλα αυτά χωρίς σκηνικά. Χωρίς πόρτες, παράθυρα, τοίχους, φράχτες, έπιπλα….. Γιατί  αυτή είναι η «μικρή μας πόλη». Γιατί έτσι την έχει οριοθετήσει ο συγγραφέας  της. Μια πόλη ανοικτή  σε κάθε άνθρωπο, κάθε εποχής, κάθε φυλής, κάθε ηλικίας, κάθε θρησκείας. Το έργο φεύγει από την Αμερική και ταξιδεύει  σε όλες  τις γειτονιές του κόσμου. Όπου  υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται, που μεγαλώνουν παιδιά, που  χάνονται στον καθημερινό μόχθο, που μαγειρεύουν, που ράβουν, που  φυτεύουν  φασολάκια, που ταΐζουν τα ζώα τους, που μοιράζουν το γάλα, που διαβάζουν την εφημερίδα  τους. Άνθρωποι  που λένε μεγάλες και αιώνιες αλήθειες  για τη ζωή, το θάνατο, το γάμο, τη δόξα, τη φιλία, τον έρωτα. Άνθρωποι που αγαπούν τους νεκρούς τους  και θέλουν να τους έχουν κοντά τους.

    Και πιστέψτε μας  ήταν πολύ όμορφο… αλλά και πολύ δύσκολο. Δεν δειλιάσαμε όμως. Ξέραμε    ότι ήταν πάνω από τις δυνάμεις μας. Βαρύ φορτίο για τον ώμο μας. Αλλά  το θέλαμε πολύ. Το ονειρευόμαστε από καιρό αυτό το ταξίδι….. και  τελικά  το τολμήσαμε. Θέλαμε να δοκιμαστούμε και να δοκιμάσουμε. Θέλαμε  να  βουτήξουμε στα βαθιά, να ξεφύγουμε από όσα είχαμε κάνει και ξέραμε. Θέλαμε  να σας  ευχαριστήσουμε  για  την  τόση αγάπη που μας έχετε δείξει τόσο καιρό, όταν ανταποκρίνεστε σε κάθε θεατρικό μας παιχνίδι  σε κάθε  θεατρική απόπειρα. Σας  οφείλαμε ένα  ταξίδι  σε κείμενα  μεγάλων συγγραφέων. Σας  χρωστούσαμε  μια ματιά πιο βαθιά, πιο αληθινή, πιο ανθρώπινη, 

πιο ρεαλιστική. Σας  το οφείλαμε…… Γιατί εδώ στην Κυψέλη  θέλουμε να δημιουργούμε, να μαθαίνουμε,  να γινόμαστε καλύτεροι,   να ψυχαγωγούμαστε μέσα από την ομαδικότητα, τη συλλογικότητα, μέσα από  την κοινή προσπάθεια.

   Δεν είμαστε επαγγελματίες. Ωστόσο  η προσπάθειά μας είναι      είναι ειλικρινής και τίμια.

 Τον περασμένο Μάιο προσφέραμε τα έσοδα από τις τρεις παραστάσεις μας     στο συνάνθρωπό μας.  Στο  Ίδρυμα του Νοσοκομείου Αιγίνης. Είναι τιμή για μας που  μπορέσαμε και  κάναμε  έστω αυτό το λίγο. 

  Φέτος θελήσαμε  να επαναλάβουμε τη «Μικρή μας πόλη»  σε έναν  άλλο  χώρο, στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας ώστε να έχουν την ευκαιρία να την δουν κι άλλοι  φίλοι μας. Όσοι  δεν πρόλαβαν ή δεν μπόρεσαν  τον προηγούμενο Μάιο. Αλλά  και όσοι  την αγάπησαν και θέλουν να ξαναπερπατήσουν στους δρόμους της.

      Γι αυτό απόψε  σας θέλουμε μαζί μας. Κι αν γελάσετε, θα το χαρούμε. Κι αν κυλήσει κάποιο  δάκρυ… μην  το φοβηθείτε. Αφήστε ελεύθερο να τρέξει στο μάγουλο. Να κάνει τη δική του διαδρομή. Να στραφταλίσει κάτω από το φως ενός μικρού προβολέα.

   Σας   ευχαριστούμε

Παίζουν με τη σειρά  που εμφανίζονται:

Τζο Κρόουελ……………  Δημήτρης  Μπέσης

Γιατρός Γκιμπς…………. Στέλιος Κουτσούκος – Παναγιώτης Κλώνος

Χάουϊ Νιούσαμ…………Αλέξανδρος Κάππος

Κυρία Γκίμπς……………Μαρία Λυκούρη

Κυρία Γουέμπ…………..Αρετή Κουκούμη

Τζώρτζ Γκίμπς………….Δημήτρης Λαμπρινός

Ρεβέκκα Γκίμπς………..Έφη  Αξιώτη

Γουόλλυ Γουέμπ……….Χρήστος Παπασεβαστός

Έμιλυ Γουέμπ…………. Πέρσα Λαλιώτη – Μαρία Τσολάκου

Καθηγητής Γουίλλαρντ…Τάσος Παπαδάκης

Κύριος Γουέμπ…………Λουκάς Ρεκλείτης

Κυρία  Μ. Στίμσον……Μάρθα Τριανταφύλλου – Ελένα Λαζάρου

Αστυφύλακας Μ. Γουόρεν…Σταύρος  Γεννίτσαρης

Ιερέας……………Τάσος Παπαδάκης

Σαμ Κρέϊγκ…………Σταύρος  Γεννίτσαρης

Αφηγητής: Γιώργος Μπήτρος

   

οδος Θεάτρου αριθμός.... 50

  Τα  τελευταία  χρόνια έχει σημειωθεί μια  αξιόλογη  πολιτιστική κίνηση στην Αίγινα  που καλύπτει πολλές πτυχές  της τέχνης. Ιδιαίτερα στο χώρο του Θεάτρου  δραστηριοποιούνται με μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση από την τοπική κοινωνία αλλά και από τους επισκέπτες και φίλους της Αίγινας, πολλές ομάδες Θεάτρου οι οποίες παρουσιάζουν τη δουλειά  τους στο χώρο του Δημοτικού Θεάτρου. Τα μέλη των ομάδων αυτών έρχονται κάθε φορά αντιμέτωποι με τις άθλιες συνθήκες ενός χώρου  που μόνο για παραστάσεις Θεάτρου δεν προσφέρονται. Σκουπίδια στο εξωτερικό του κτιρίου, ξεφλουδισμένοι τοίχοι, πεσμένοι σοφάδες, καμένες λάμπες, ανύπαρκτη θέρμανση, σπασμένα καθίσματα, καρέκλες σχολείου (ευτυχώς), επικίνδυνες εσωτερικές σκάλες, πόρτες που τρίζουν και δεν κλείνουν. Τα μέλη των ομάδων αυτών καλούνται να υπερβούν όλες αυτές τις δυσκολίες,  τις ελλείψεις, τα κενά και να κάνουν ανθρώπινο το χώρο ώστε σε ένα αξιοπρεπές περιβάλλον να παρουσιάσουν τη δουλειά  τους και να υποδεχτούν τους θεατές τους. Για τους λόγους αυτούς μόνοι τους καθαρίζουν, σφουγγαρίζουν, βάφουν, μαστορεύουν, αλλάζουν λάμπες, στρώνουν μοκέτες, βάζοντας  το χέρι βαθιά στην τσέπη τους. Με άλλα λόγια μεταμορφώνουν έναν άχαρο, αφιλόξενο, βρώμικο και ως εκ τούτου ακατάλληλο χώρο σε αίθουσα  θεάτρου. Δημιουργούν πολιτιστική κίνηση που θα ζήλευαν άλλοι τόποι, συμβάλλουν καλλιτεχνικά στην καλλιέργεια κάποιων ανθρώπων που τους ακολουθούν. Δίνουν ζωή στην Αίγινα, ζεσταίνουν και φωτίζουν τα  άνυδρα και ξηρά βράδια του χειμώνα.

    Αντ’ αυτού ζητούμε από αυτούς τους ανθρώπους να πληρώνουν  για αυτή τη δουλειά τους, αντί να τους πληρώνουμε. Βάζουν ένα ελάχιστο εισιτήριο τις περισσότερες φορές για λόγους αξιοπρέπειας ή αφήνουν ένα κουτί στην έξοδο για όσους έχουν την καλοσύνη και την ευγένεια να «ρίξουν», και ζητείται τώρα να τους στερήσουμε  και  αυτό το μικρό ποσό, το οποίο τις περισσότερες φορές προορίζεται για να καλύψει έξοδα σκηνικών, φωτισμού, κουστουμιών, προσκλήσεων, αφισών, διαφήμισης.  Έχουμε την αξίωση ή την ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι με αυτά τα ελάχιστα που θα συγκεντρωθούν από τα 50 ή 20 Ευρώ , το Δημοτικό Θέατρο θα κάνει «ταμείο», θα βγάλει λεφτά που θα μπορέσουν να το επισκευάσουν. Έχουμε την αξίωση να φτιάξουμε αυτή την αίθουσα από τον κόπο των παιδιών, τη δουλειά κάποιων αφιερωμένων και παθιασμένων ανθρώπων επαγγελματιών και ερασιτεχνών, που ζουν, κινούνται και εργάζονται για την Αίγινα.   

Αντί λοιπόν αυτές οι ομάδες να επιχορηγούνται, καλούνται να πληρώσουν και τα σπασμένα της αίθουσας.

    Για άλλη μια φορά διαφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα ότι οι ελεύθερες και ανένταχτες αυτές προσπάθειες διώκονται, ότι ο πολιτισμός διώκεται.

    Μπροστά  σε αυτό το δίλημμα κρίνω σκόπιμο να επανεξεταστεί το όλο  θέμα  όσο το δυνατόν πιο σύντομα γίνεται διότι έχει πάρει διαστάσεις και εξαιτίας της παραπληροφόρησης  γύρω από το θέμα.

  Προτείνω λοιπόν  να εξαιρεθούν όλες αυτές οι ομάδες από την υποχρέωση καταβολής οποιουδήποτε  χρηματικού ποσού προκειμένου να συνεχίσουν απερίσπαστες  το έργο τους.

Στην τελευταία  συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΚΕΔΑ, ανάμεσα στα άλλα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και η πρόταση που προσκόμισε η  Επιτροπή Θεάτρου σύμφωνα με την οποία  ζητείται εις  το εξής να καταβάλλεται από κάθε  επαγγελματία, ιδιώτη ή φορέα της Αίγινας το ποσόν των 50 Ευρώ ή των 20 Ευρώ εάν πρόκειται για Σύλλογο που «το έργο του είναι αναγνωρισμένο» από την τοπική κοινωνία.

      Η καταβολή του ανωτέρω ποσού προτείνεται ώστε να καλύπτονται με αυτόν τον τρόπο έξοδα καθαριότητας αλλά και μικροεπισκευών και συντήρησης του κτιρίου. Επίσης αξιώνεται αυτό ο ποσόν για κάθε φορά που  χρησιμοποιείται η αίθουσα από κάποιον, όταν αυτή η αίθουσα δεν διαθέτει τα στοιχειώδη, όπως πυροσβεστήρες, τουαλέτες για το κοινό, φωτεινή σήμανση σε κάθε πόρτα εξόδου, ή ακόμα και εξόδους κινδύνου. Τέλος αξιώνεται αυτό το ποσόν για μία αίθουσα η οποία όταν βρέχει  «στάζει».

                                                                                                             Γιώργος Μπήτρος

Ο ανηφορικός δρόμος της Ασκητικής του Β. Βασιλάκη

«Με ένα παλιό ποδήλατο απομακρυνόμουν  από την πόλη  και απάγκιαζα στις αυλές των μικρών εκκλησιών, σε ερημικές παραλίες, ή στα βουνά της Αίγινας προσπαθώντας να κατανοήσω τα πυκνά σε νόημα και ανάγκη  λόγια του Καζαντζάκη. Δύσκολος, φοβερός ατέλειωτος ανήφορος».

    Με αυτά τα λόγια ο ακάματος εργάτης του Θεάτρου σκιαγραφεί  την ενασχόλησή του με την «Ασκητική», ένα εμβληματικό κείμενο του μεγάλου Κρητικού λογοτέχνη. Όταν ξεκίνησε τη μελέτη του ήταν Φεβρουάριος  του 2010. Οι πρώτες παραστάσεις δόθηκαν το καλοκαίρι του 2010 στον εναλλακτικό υπαίθριο χώρο  στο «Γράμμα»  στην Αίγινα. Η παράσταση  απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Το σκηνικό λιτό, τραχύ, το κείμενο διασκευασμένο σε θεατρικό μονόλογο από τη φιλόλογο Ευτυχία Δρούκα ευτύχησε από τότε να ανέβει με αξιοσημείωτη επιτυχία εκτός Αιγίνης. Για ένα ολόκληρο χειμώνα ανέβηκε στον πολυχώρο  «Αθηναΐς» και συνέχισε σε Ηράκλειο Κρήτης, Καλαμάτα, Ικαρία. Αυτές τις μέρες ολοκληρώνονται οι παραστάσεις στο θεατρικό χώρο «Κέλυφος» και θα συνεχιστούν στο ολοκαίνουργιο χώρο πολιτισμού στο «Βρυσάκι» στην οδό Βρυσακίου στην Πλάκα. Επόμενοι σταθμοί είναι η Κόρινθος, η Κομοτηνή και ασφαλώς το καλοκαίρι η Αίγινα.

   Το κείμενο είναι ανεξάντλητο. Η γνώση βαθιά. Η μελέτη ενδελεχής. Όσο προχωρούν οι παραστάσεις καινούργια πράγματα έρχονται στο φως. Αυτό άλλωστε είναι το χαρακτηριστικό των μεγάλων κειμένων.

   Ο Βασίλης Βασιλάκης συνεχίζει. Μετά τις πετυχημένες καλλιτεχνικά παραστάσεις του έργου: «Ήλιος με δόντια» του Γ. Μακριδάκη που παρουσίασε στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας, συνεχίζει το ταξίδι της δικής του Ασκητικής. Σιωπηλά αλλά πολύ δημιουργικά ο καλλιτέχνης Βασιλάκης μας έχει πλέον συνηθίσει στη πολυσχιδή και πολυεπίπεδη δουλειά του. Πειραματικές δουλειές που μυρίζουν σύγχρονο θέατρο έξω από συμβάσεις και φόρμες  που έχουν κουράσει. Απόφοιτος της σχολής του Κ. Κουν έχει αφοσιωθεί στην πολιτιστική δράση έξω από τη Θεατρική αγορά της Αθήνας. Μια δράση που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα όπως τη διδασκαλία, τη σκηνοθεσία, το παιδικό θέατρο, τη μαριονέτα. Με τη παρουσία και τη δραστηριοποίησή του στην Αίγινα προβάλει το νησί και το προάγει πολιτιστικά.

"Εδώ καράβια χάνονται............"

     Δελτίο τύπου από τη Θεατρική Ομάδα Κυψέλης.

    Ένα νέο πλοίο στη γραμμή του Αργοσαρωνικού αναμένεται να ξεκινήσει δρομολόγια μέσα στο καταχείμωνο. Κι ενώ οι άλλες εταιρείες που εδώ και χρόνια δραστηριοποιούνται στη γραμμή περικόπτουν δρομολόγια και κάνουν περικοπές σε βάρος των επιβατών, ένα τολμηρό άνοιγμα θα; Πραγματοποιήσει μια καινούργια εταιρεία ρίχνοντας γροθιά στη κρίση και στο ακτοπλοϊκό κατεστημένο.

  Οι τελευταίες εργασίες στο ξενοδοχειακό  τομέα του πλοίου  ολοκληρώνονται, το έμπειρο πλήρωμα  βάζει τις τελευταίες πινελιές  στα ρέλια, στους μπουλμέδες και στη γέφυρα του πλοίου. Τα σωσίβια έχουν δοκιμαστεί και τοποθετηθεί και όλα δείχνουν έτοιμα. Αναμένεται η πολυπόθητη έγκριση των δρομολογίων από τον Υπουργό  κύριο Άδωνη κι εφόσον όλα πάνε καλά μέσα στο Φλεβάρη ένα νέο πλοίο θα καθελκυστεί και θα διασχίσει τα γαλανά νερά του Σαρωνικού.

   Ήδη πολλά μέλη της Θεατρικής Ομάδας Κυψέλης ανυπομονώντας έχουν κατέβει στο γιαλό, έχουν σκαρφαλώσει στα βράχια και αγναντεύουν το πέλαγος  για να δουν πότε θα φανεί το πολλά υποσχόμενο πλεούμενο.

   Μπορεί να είναι καταχείμωνο αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός: «Ο Φλεβάρης κι αν  φλεβίσει…..κωμωδία στην Κυψέλη θα μυρίσει».

  Και μην ξεχνιόμαστε. Στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης.